Na een prima vlucht landen we op maandagavond 5 maart in Banjul., Gambia. Pikkedonker is het buiten maar gelukkig staat de bus klaar om ons naar Marakissa te rijden voor een eerste overnachting. Spannend voor degenen die voor het eerst voet zetten op Afrikaanse bodem. De volgende ochtend wakker worden met vogelgezang en de mooie natuur zien rondom de accommodatie. Na een luxe ontbijt de bus in voor vertrek naar Abénè in Senegal. Een rit van ongeveer 2 ½ uur. We moeten bij het passeren van de grenzen een paar keer de bus uit voor een stempel in het paspoort. Bye, Bye Gambia, Bienvenue Senegal! Een fijn weerzien volgt op cultureel centrum O’Dunbeye Land met muzikanten, dansers en danseressen van de groep Banta Woro van Mam Limbo. Zij verzorgen ons een mooi welkom.

Naast 2 begeleiders (1 dans en 1 percussie) heeft de dansgroep 6 deelnemers en de percussiegroep 5 deelnemers. De lessen zijn in de ochtend. Om 09.00 uur starten op het strand de danslessen met 1,5 uur waarna een pauze is. De percussionisten starten een half uurtje later en krijgen ook 1,5 uur les waarna een korte pauze. Dan worden de groepen samengevoegd en is er 1,5 uur les in ‘de zandbak’. Een met matten overdekte ruimte op het terrein van O’Dunbeye Land. De percussionisten kunnen in praktijk brengen wat zij geleerd hebben. De dansers hebben inmiddels een deel van de choreografie aangeleerd en kunnen deze met bijbehorende percussie uitvoeren. Naarmate de lesdagen vorderen worden er meerdere choreografieën en ritmes aangeleerd. Uiteindelijk worden er 4 danschoreografieën aangeleerd: Koukou, Triba, Sorsoner en Soko. Het dansniveau is goed en daardoor kan er op gelijk niveau hard gewerkt worden.

Onder toeziend oog van Mam Limbo leert dansdocent Ibou Koumbassa ons met veel enthousiasme en passie de dansen aan. De laatste dansdag krijgen we les van Mam Limbo en leren we een choreografie van de Diola. In de Casamance is dit een van de etnische groepen, naast de Mandinka.

Percussiedocent Tidiane Camara weet de percussionisten uit te dagen nieuwe ritmes te leren en ten uitvoer te brengen. De pijnlijke handen vallen uiteindelijk wel mee maar toch!

Een bijzondere ervaring is de excursie naar Balin, een Diola dorp. Dit dorp heeft al voor het tweede achtereenvolgende jaar het concours gewonnen van de Koumpodans. Zij zijn zeer vereerd ons te mogen ontvangen en verwelkomen ons warm. Ook wij voelen ons heel vereerd en gastvrij ontvangen en de zang en dans die wij mogen meemaken doen ons genieten. Unieke beelden en muziek worden ons getoond en uiteraard moet er meegedanst worden. We doen ons uiterste best! Na afloop is er een feestelijke maaltijd, bereid door de vrouwen van het dorp. Als toetje nog een kleine voorstelling en vol indrukken gaan we moe en voldaan terug naar ons campement.

Reactie’s:

Een reis van m’n hart. Het is al jaren een wens van mij, dansen in Afrika. Hij is vervuld en blijft. Ik heb genoten van de groep, de plek, de tochtjes in de bus, gewoon het zitten in de bus en rijden, ervaren, kijken, de plekken en mensen, praten, ontmoeten. Toen ik het programma zag, dacht ik, hè wat jammer dat er ‘middags niet gedanst wordt, maar de indeling van de dag was helemaal goed. Echt een voldaan gevoel na iedere ochtend dansen op het strand en samen met de percussie. Gaf de groep ook meer hechtheid, gevoel dat je er samen bezig was. Ook ik had toch meer behoefte aan vrije tijd dan ik van tevoren had gedacht.

Het was fijn om Mam Limbo’s controlerende oog erbij te hebben. Ik heb heel veel geleerd van de lessen en lol gehad dus dat is een goed teken.

Tidiane: lekker ventje, geeft duidelijke instructie, is niet ongeduldig en heeft persoonlijke aandacht voor de leerling. Complimenten en dank voor organisatie en begeleiding. Gezellige groep, goede saamhorigheid. Hoop volgend jaar weer op een herhaling. Ik ga in elk geval mee.

Graag willen wij onze dank uitten aan iedereen die deze reis tot een succes maakte, en met name genoemd: MamLimbo, Ibou Koumbassa, Tidiane Camara, Arno Willekes, Saskia van den Burg en voor de fijne tijd doorgebracht op O’Dunbeye Land in Abénè: Adri Zegers en Thomas Sanka Diabang.

Volgend jaar kun je het allemaal zelf meebeleven!

Foto's met dank aan Kees, Bram en Saskia.